Της Ύπαρξης ο Θαρραλέος Λόγος

Είμαστε εδώ.

Αγγίζουμε. Μυρίζουμε. Αναπνέουμε. Γευόμαστε. Αισθανόμαστε. Σκεπτόμαστε. 

Τι άλλο σημαίνει, το να είσαι υπαρκτός; 

Σημαίνει να αναγνωρίζεις τον κόσμο γύρω σου; Σημαίνει να αφήνεις σημάδια στο χωροχρόνο; Σημαίνει να είσαι ζωντανός; 

Ελάχιστα γνωρίζουμε για τον κόσμο γύρω μας. Η ίδια μας η ύπαρξη μπορεί να είναι μία αυταπάτη. Μία παράσταση αγνώστου σκηνοθέτη. Τα ίδια μας τα σημάδια εξαλείφονται στον χρόνο. 

Είμαστε ζωντανοί. Αυτό είναι το κριτήριο; 

Η ύπαρξη μας δεν είναι ορισμένη. Η πορεία μας δεν είναι σταθερή, ούτε κυκλική, ούτε καν προσανατολισμένη. Εμείς, όμως, είμαστε εδώ. Ονειρευόμαστε. 

Άραγε, είναι ενεργό το γαλάζιο ηφαίστειο των ονείρων μας;


Είναι της ύπαρξης ο θαρραλέος λόγος υπαρκτός; 

Είναι ενεργό το γαλάζιο ηφαίστειο των ονείρων μας

ή αφέθηκε να σβήσει από τα κύματα, 

των ωκεάνιων αναστεναγμών του χρόνου; 


Το αγόρι ανεβαίνει στη σκηνή, 

χειροκροτήματα ξεσπάνε και κραυγές, 

ο ηθοποιός αναλαμβάνει ρόλο, 

στης ζωής το έργο αγνώστου σκηνοθέτη, 

έτυχε σ’ αυτόν να υποδυθεί τον καλλιτέχνη. 


Φοράει κουστούμι και βγαίνει στην αυλαία, 

η ζωή του είπε να γίνει αλλιώς, 

αλλιώς του είπε ο σκηνοθέτης. 

Σε μια παράσταση επιτυχιών, 

συμβιβασμών, αναποδιών και ελπίδας, 

ο πρωταγωνιστής πάντα προχωρά, 

προς τέρψη των αθέατων θεατών του. 


Άλλοτε, φοράει πιτζάμες ή μαγιό,

ξαπλώνει, χαίρεται, φοβάται, 

το αγοράκι περήφανο ξεχνά, 

τη βουλή του αγνώστου σκηνοθέτη. 


Και είναι ο χρόνος οδηγός, 

ακαμάτης σύντροφος ο πόνος. 

Κι είναι αλήθεια ότι το νιώθει η καρδιά, 

πώς η πυξίδα των θέλω και μπορώ, 

ανατολή και δύση δε γνωρίζει, 

ούτε βορά και νότο.  


Έτσι, ο σκηνοθέτης θα επέμβει δραστικά, 

τον αλαζόνα άνδρα να μετατρέψει πάλι σε αγοράκι, 

να στείλει δυσκολίες, εμπόδια στο μυαλό, 

δύσκολα για όσους χαθήκαν στο κυνήγι.


Ο ηθοποιός δε θα λυγίσει. 

Θα πιάσει χαρτί, θα πιάσει στιλό, 

τη δημιουργία θα αιχμαλωτίσει. 

Λάφυρο πολέμου, λύτρα για ανταλλαγή, 

στις απαιτήσεις του αγνώστου σκηνοθέτη. 


Πιότερο φοβίζει τον άνδρα εκείνο το κενό, 

όταν έρθει η ώρα η αυλαία να πέσει. 

Όταν η ύπαρξη εμφανιστεί στη σκηνή, 

το ύστατο χειροκρότημα για να εισπράξει. 

Κομπάρσος τότε στο ίδιο του το έργο, 

θα υποκλιθεί στον θαρραλέο της λόγο. 


Ύστερα, μέσα στο γαλάζιο ηφαίστειο των ονείρων θα χαθεί, 

πυροδοτώντας με την πτώση του μία τελευταία δύση”. 


Θωμάς Καλοκύρης

FacebookmailFacebookmail

Αφήστε μια απάντηση

Η ηλ. διεύθυνση σας δεν δημοσιεύεται. Τα υποχρεωτικά πεδία σημειώνονται με *